PNF- Proprioceptive Neuromuscular Facilitation- torowanie nerwowo-mięśniowe
PNF jako koncepcja powstała w 1946 r. w Kalifornii dzięki współpracy neurofizjologa dr Hermana Kabata i fizjoterapeutki Maggie Knott. Jest przykładem neurofizjologicznego kompleksowego systemu oddziaływania terapeutycznego opartego na najnowszych osiągnięciach nauk medycznych, którego istotę zawarto w nazwie: proprioceptywne (dotyczące receptorów ciała) nerwowo-mięśniowe torowanie (ułatwianie) ruchu.
Propriocepcja - czyli czucie głębokie. Mechanoreceptory (receptory rozmieszczone w mięśniach, ścięgnach, torebkach stawowych, reagujące na ruch), oraz receptory znajdujące się w narządzie wzroku i narządzie równowagi, przesyłają sygnały do ośrodków w mózgu i rdzeniu przedłużonym, dając podstawę świadomego określenia ułożenia stawu w przestrzeni.
Na skutek informacji zwrotnej do efektora, zarówno świadomej jak i odruchowej, możliwe jest wykonanie ruchu lub stabilizacji stawu.
Mechanizm ten ulega rozregulowaniu w miarę upływy lat, ale także na skutek urazu (szczególnie w przypadku uszkodzenia mięśnia, więzadła, torebki stawowej). Odtworzenie prawidłowego czucia głębokiego jest jednym z celów rehabilitacji ruchowej. Można to uzyskać stosując odpowiednie ćwiczenia ruchowe. Odtworzenie czucia głębokiego jest jednym z elementów profilaktyki przeciw urazowej.
Korzyści z pracy w koncepcji PNF to:
- metoda przyjazna dla pacjenta - oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji,
- wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką, Możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji - zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych,
- wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego,
- duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.